donderdag 19 maart 2015

De straten zijn ook van ons - #WijOverdrijvenNiet

Hier komt het. Nog een "juffrouw truttenbol" die denkt dat ze iets te zeggen heeft. Pardon? Ja, want Marc Didden heeft in zijn opiniestuk een oproep gedaan aan de stijve, boze, mannenhatende feministen en heeft ons gereduceerd tot een triest hoopje ellende. Ook Guido Everaert vond het belangrijk om zijn 2 cents te geven en aan te kondigen dat wij met z'n allen toch een potje kunnen zeuren. Vanwaar ineens die uitbarsting? Een vrouw die haar mening geeft en het niet eens is met de manier waarop ze wordt behandeld. Oh jee. 

Yasmine Schillebeeckx publiceerde op 8 maart het artikel "Mijn naam is niet Hey Sexy", waarin ze beschrijft hoe ze haar buik vol heeft van situaties waar mannen haar aandacht opeisen door naar haar te roepen, haar grenzen niet respecteren en haar te achtervolgen, bij wijze van een "compliment". Want ze doen dat toch allemaal zeker gewoon omdat ze haar willen laten weten dat ze haar wel zien zitten. Het artikel wordt opgepakt door De Morgen. De reacties op Yasmines artikel gaan van erg naar erger, bijvoorbeeld een anoniem persoon die het belangrijk vindt om te melden dat "de mannen in België toch maar schatjes zijn in vergelijking met die in India, dat ze anders eens naar daar moet verhuizen", refererend naar de groepsverkrachtingen die het afgelopen jaar steeds vaker aandacht krijgen van de media. 

Alle issues waar vrouwen mee kampen worden geminimaliseerd onder het mom van "het is ergens anders toch nog veel erger". Ik denk dan altijd "ja, ik zal uw neus eens breken en dan zeggen dat het veel erger had kunnen zijn als ik uw been had gebroken.". Want tenzij dat we het allemaal eens zijn met het feit dat de gemiddelde vrouw zich niet honderd procent veilig voelt als ze over straat loopt vanwege alle negatieve ervaringen die ze al heeft gehad met seksuele intimidatie of aanranding, moeten we dit NIET wegsteken. We moeten stoppen met onze ogen te sluiten voor individuen die ons, onze vriendinnen, onze zussen, moeders en nichtjes het gevoel geven dat de wereld niet van ons is. Dat we geluk hebben om te kunnen rondlopen zonder lastig gevallen te worden en ja, als dat dan eens gebeurt, dan moeten we het er maar mee doen. Ze bedoelen het niet slecht! Alleen jammer dat je scheldwoorden als "slet" en "hoer" naar je hoofd krijgt als je niet ingaat op deze "avances". Maar ze bedoelen het niet slecht. Alleen jammer dat een artikel over intimidatie en aanranding vooral kan rekenen op reacties die haar ervaring en gevoelens in twijfel trekken. 

Afgezien van de driehonderdduizend redenen die ervoor zorgen dat dit een problematisch gegeven is, vraag ik u dit, Meneer Didden en co: waarom vindt u het belangrijker om de vrouw en haar gevoelens af te breken dan de acties die haar een onveilig gevoel geven? Is het dan zo belangrijk om de vrijheid te hebben om tegen iemand aan te schurken die je niet kent en niet geïnteresseerd is? Is het dan zo'n belangrijk onderdeel van uw leven dat mannen vrouwen mogen behandelen als een gebruiksvoorwerp? Is het zo'n probleem dat vrouwen niet op elk moment van de dag over straat lopen om gemeten, gewogen en goedgekeurd te worden door mannen? Newsflash: Dit zijn niet enkel uw straten, en wij overdrijven niet. 

Hieronder geef ik u mijn ervaringen, ervaringen die ervoor hebben gezorgd dat ik mij kwetsbaar voel, puur vanwege mijn vrouw-zijn.

  • Ik was 11. Het begin van de pubertijd was begonnen, oh happy day. Ik ging met mijn moeder naar de markt en terwijl zij rustig rondsnuisterde tussen de bloemenstalletjes, merkte ik een oudere man op de fiets op. Hij, knipoogde, maakte kusgeluidjes, stopte met fietsen en kwam dichter naar mij toe gewandeld. Ik liep weg, naar mijn moeder, en hij zag dat ik met mijn moeder was. Ik durfde niks tegen mijn moeder te zeggen en hoopte dat hij weg zou gaan. Het volle uur dat we nog op die markt waren, bleef de man rondjes fietsen en naar mij staren, als ik hem opmerkte dan knipoogde hij nog eens. Toen we klaar waren op de markt heb ik mijn moeder gezegd dat ik snel naar de auto wilde, en toen ik omkeek stond de man op het hoekje van de markt mij nog altijd na te kijken. Ik was doodsbang dat hij ons zou volgen. Ik ben beginnen huilen en heb alles tegen mijn moeder gezegd, die zei "als hij dichter kwam, dan had ik hem wel klop gegeven" en "ja, je bent een vrouw aan het worden.". Vanaf dat moment ben ik puberteit beginnen vervloeken.


  •  Ik was 13. Ik zat op de bus voor een halfuurtje/veertig minuten, en ik merkte dat een groepje jongens tussen de 16 en 25 naar mij aan het kijken waren. Ik keek even hun richting op en zij zagen dat als aanmoediging om dichter te komen. Een halfuur lang zijn ze telkens een beetje dichter gekomen, kusgeluidjes makend, gebaren die iets zeiden a la "schone borsten". Het was een volle bus, met genoeg andere mensen die dit konden aanschouwen, maar niemand reageerde. Een van de meest beangstigende halfuurtjes van mijn leven. Toen we bij het eindstation aankwamen, ben ik heel snel naar de geparkeerde auto van mijn moeder gerend, en toen ik in de auto zat en omkeek zag ik de jongens naar de auto wandelen en zwaaien.

    Nog altijd 13. Ik kom op straat iemand tegen die mijn vader kent en mij al een tijdje niet meer had gezien. Ik krijg de opmerking dat ik "een lekker wijf" ben geworden, en dat mijn borsten er goed uitzien in dat shirt. Hij weet dat ik 13 ben.

  • Ik was 14. Ik had een moeilijk sociaal leven omdat mijn ouders voor thuisstudie hadden gekozen voor mij en ik zocht vrienden op internetfora. Na een foto te hebben geplaatst van mijn in een zomerse outfit (gewoon een mouwloos shirt, eigenlijk) kreeg ik persoonlijke berichtjes van een paar mannen, eerst met "je bent mooi" en toen ik daar positief op reageerde kreeg ik te horen dat ik de volgende keer mijn topje wel mocht uitlaten.

  • Ik was 19. Ik zat op de tram tussen 8 en 9u 's avonds. Ik kwam terug van de verjaardag van mijn kersverse vriendje en ik voelde me ontzettend gelukkig. Er kwam een man tegenover mij zitten en zei "I love the way you look". Op een ander moment had ik misschien met mijn ogen gerold maar op dit moment voelde ik mij goed en gaf ik een blije "thank you!". Hij probeerde een beetje te babbelen, vroeg mijn naam, alles okay. Na een minuutje ofzo kwam hij dichter en zei "why don't you give me your number and we can have a good time." Ik zei "No thanks, I'm not interested" waarmee hij nog dichter kwam en zei "you know, we would have a great time" en zijn hand op mijn dij legde. Ik werd steeds banger en ik zei nu heel duidelijk en luid "Please leave me alone, I'm not interested, can you please just let me be" en toen het duidelijk was dat ik op het punt stond om te beginnen wenen/roepen is hij weg gegaan, een zitje verderop met de verklaring "Jesus, you don't have to freak out, I was just trying to have a good time, woman". 10 minuten later kwam hij nog eens terug om te vragen of ik een sigaret voor hem had.

  • Ik was 20. Ik fietste op klaarlichte dag van mijn vakantiejob naar huis, en ik krijg een platte band. Een man fietst voorbij mij en zegt "baby, do you have a boyfriend? Zullen we op date gaan? I will rock your world afterwards". Nadat ik zeg "Nee bedankt, ik heb een vriendje en ik ben niet geïnteresseerd" blijft hij naast mij staan en probeert hij mij te overtuigen. Als ik toch op mijn plattebandfiets stap en keihard wegfiets, fietst hij nog een tijdje achter me.

  • Ik ben 21. Ik zit op de tram, gewoon overdag, en er komt een man naast mij zitten. Twintig minuten lang zitten we naast elkaar, en hij komt steeds dichterbij zitten. Na 10 minuten zit ik tegen de muur geklemd omdat ik afstand probeer te bewaren en blijft hij dichter komen. Ik voel een hand mijn knie aaien. De volgende halte stapt hij af, ik voel me razend.

Ik heb er zo nog wel een paar hoor, maar deze ervaringen waren voor mij de ervaringen die er uit sprongen. Deze ervaringen, inlcusief een ex die het grappig vond om op momenten in mijn kont of borsten te knijpen en dan lacherig te vragen "oeps, rand ik je nu aan, mevrouw de feminist?", hebben er voor gezorgd dat ik in situaties op straat meteen een scenario in mijn hoofd begin klaar te maken over wat ik moet doen als dat groepje mannen aan mijn kant komt lopen. Dat ik mij soms beter voel als ik mijn huissleutel in mijn zak heb zitten als wapen. Dat ik soms tegen de zomer op kijk en mijn borsten haat, want hoeveel ik ook van lichte bloemenjurkjes hou, soms heb ik geen zin in mij constant bewust te zijn van hoe er naar me wordt gekeken of geroepen.

Veeg deze ervaringen niet weg als u ermee geconfronteerd wordt. Luister, vraag, wees kritisch als u dat wilt maar sluit je ogen er niet voor en minimaliseer het niet. Dat is alles wat ik van u vraag. Wij overdrijven niet.

woensdag 25 september 2013

EMO: Confessions of a slut

You could make grown men gasp when you'd go walking past them

- Garbage

I don't want to live on this planet anymore

People, the world is in the slut shaming business. And frankly, I don't care for it. I try to fight for causes that I believe in, such as gender equality, the end of any type of discrimination and trying to respect every human being, even though they do not believe the same things as I do. I try to be sensible and think through everything I say when I go into a discussion with someone who has a different opinion than me. But man, sometimes people can be bitches and I facepalm. I FACEPALM, MY FRIENDS. And I weep for humanity. Okay, let's not be this theatrical, but I am serious when I say that I get a very unsettling feeling in my stomach that makes me want to punch puppies (which I never do obviously, because puppies are the best, but all the more reason this type of thing upsets me).

What AM I talking about, you ask? Well, lemme put it down for you, G. More than a month ago, I went to a wedding. The guy that was getting married was one of the kids in a family that has known my family since, basically, the day I was born. That's almost twenty years! When we were kids, we played with barbiedolls and lego, we smashed each other in videogames and did all the fun stuff that kids do together. As life progressed, we got to see less and less of each other, because that's what life does. You go in different directions, you grow up faster or slower, someone gets a boyfriend earlier on or tries to focus on their schoolwork more. You get the picture, right? But my mom always stayed close to their mom, so sometimes I heard when someone broke up with their girlfriend or boyfriend or I sent them a happy birthday when it was that time of the year.

So, the guy that got married is the sweetest guy and married the most beautiful, sweet and intelligent woman and I was incredibly honored and happy to be part of their special day. They looked gorgeous and happy together and I cried when they read their wedding vows. I knew what he went through to get to this point in his life, and I felt very proud and happy for him.

How my underwear got to be the topic of a facebook discussion

Now comes the most important part of the whole day: WHAT WAS I WEARING? I'm not kidding, people. Someone got married and people were worried about what I was wearing. How did those worries, that I care exactly ZERO POINT ZERO about, find their way into my life so that I started caring about them? Facebook. You see, my sister and me are part of a discussion group that sometimes feature subjects that I really care about, like fat shaming, feminism and slut shaming. The subject of slut shaming came up and one of the brothers from the guy that recently got married reacted on the discussion. One of his points was that, once a man sees a woman in a sexual context, they can't easily unsee it. Those were opinions that I don't care for and I feel that they add to the world in a very negative way, but my sister was already on a roll with telling him off in every possible way, so I tried to make a joke and stated my own opinion. Which boils down to "Slut shaming's bad, mmkay." Because you shouldn't judge people on the length of their skirt or the amount of sexy selfies they post on the internet, that's the oldest lesson in the book. I don't know about you guys, but my mom wasn't the most traditional mom and yet still she taught me not to judge a book by it's cover, however short of long that cover may be.

The facebook discussion carried on, with the high point being the following: the guy we were discussing slut shaming with, told me, to prove his point, that he saw black underwear showing through my cream dress at the wedding. And a month later, he still can't unsee that shit. Poor guy was traumatised by my wardrobe malfunction, if there was actually any underwear showing through. I looked in the mirror a gazillion times before we left for the wedding, my mom, boyfriend and parents in law never saw anything and my sister owned the dress previously, stating that there is no showing through of the underwear with that dress. Now, whether or not the underwear was showing through, let's come to a conclusion that's pretty obvious, shall we? When someones underwear is showing through their dress, it's USUALLY not on purpose. You should probably think "woops, that's a little silly/painful" and maybe tell the person so they can, I dunno, change their underwear or at least be aware of that fact. Or, see it for the fucking futile thing it is and let it go. The latter being the most obvious and intelligent thing to do, no? Or am I being holier than thou?

The discussion on facebook ended not very long after my sister called him out, telling him to back the fuck away from her sister (love ya, sis <3) and me stating that I had no idea whatsoever about my underwear and that he made me feel kinda crappy about myself. After some other people told him that he needed to apologize, he stated "I'm sorry" and continued to talk about why he came to the vile decision of talking about my underwear in a facebook discussion group. It wasn't terribly interesting, so I zoned out and I continued living my godforsaken, black underwear wearing life like the terrible slut I am (I'm really joking here, you guys, I don't feel sorry for myself :D).

You're usually such a sensible girl!

I thought "well, I never thought my underwear would be the topic of a discussion unless it was with my boyfriend or my sister" because you know, boyfriends are interested in underwear and sisters discuss patterns and cuts of anything, including thongs. Now, weeks later, I hear my mom having a heated discussion with someone on the phone, which is odd. My mom is a peaceful new age chick, never wanting to go "into conflict" with anybody. But now, my underwear was the lady of the hour again! Oh happy day, mama! Apparently, the family that I previously mentioned had been discussing my underwear! Not only the guy on facebook, but his brother, sister and mother too! The guy that had gotten married not so much, because he probably don't give a rats ass and I respect that very much. The conclusion of the family? I looked "inappropriate" and they "expected more from me" because I'm usually such a sensible and intelligent girl.

Lesson learned: the sluttier the dress, the dumber you are! As your hemline rises, your IQ lowers! I don't have a picture of the dress, but the concept was like this one:


But fancier, creamier, the neckline higher and sleeveless. I was deemed "inappropriate". I was slut shamed by almost an entire family that has known me since I was a baby, prancing around in diapers. Maybe you think "Tssk tssk, Naomi, what are you so miffed about? Everybody gossips about the way people dress at parties!" Well, read on!

The part where I get on my high horse

I know about the world. When you're a girl, you get judged from the get go. Kids in elementary school judged me because I had a funny accent and because I was chubby. You learn that the world is a superficial and hard place, even when you're a kid. When puberty comes along, it all gets worse. Your body is suddenly the most important thing in the world and everybody gets a say in it. The way you dress is always wrong and what you say is always wrong, because there will always be somebody that will disagree with you. As you get older, you realise that you'd rather not give a fuck about what other people think of you. Does that actually ever happen? I don't think so. Everybody cares about what other people think. Especially the people that you love, people that you've known for a long time, people that should know you for the person you are. People that should know better than to judge you by the showing of your underwear.

I am aware of the way our world works. People judge because people judge them. But most importantly, people judge because it's a lot fucking easier to just go around judging people than to question your own thoughts and actions before you go and soil the world with the opinions nobody cares about. Think about this: somewhere, there's a girl that's been called a slut one too many times because she wore a short skirt to school. She feels so bad about herself that she starts questioning whether she's even a decent human being. Maybe she stops caring, maybe she goes through years of therapy trying to make up for the lack of self-esteem, maybe she starts cutting herself. What matters most, people? Feeling good after you come to the conclusion and talking about the fact that somebody is a dumb whore because she wore something inappropriate, in your most humble opinion, or realising that you're just being judgy and that you should know better by now and try to think twice before you become sheeple that judge because others judge too?

Have you not been judged? Maybe, just maybe, you shouldn't do unto other what you don't want others to do unto you. I do enjoy the irony of quoting the bible on the topic of slutshaming.

I just wish that people would care about the emotional wellbeing of the other person moreso than about feeling the need to put a stamp on someone.

So today I stand before you as a slut. And you know what? I will fly my slut flag proudly. Sorry to all the poor underpriveleged guys who won't ever be able to unsee me in my bikini, being a total skankho.

Bikini: H&M

I will end my rant by sharing Amanda Palmer.



Dear Daily Mail and other slut shamers,

UP YOURS

Love,

Naomi

vrijdag 19 juli 2013

EMO: A Simple Kind of Life

Good girls are happy and satisfied
I won't stop asking until I die

- Robyn

Bloggers and friends, princes and thieves, sisters and brothers, I have not forsaken you. I've been kind of reorganizing my life. It's strange and different and good and wonderful. My school year ended on a positive note and I started my summerjob, working in a shoestore. Since the place I'm still officially living with the momster is in a little hole of a town where I couldn't find a summer job if I would turn over every rock, I'm temporarily living with the boyfriend. Which is all going really fucking amazing and I can't believe it. You see, this is one of the first times in my 19-year-old life that I'm in a completely normal, secure and happy situation without threat of it changing once I turn around. I'm not quite used to it yet.

You see, I'm the kind of person that seems quite figured out, calm and confident to the outside world while I'm actually questioning everything that happens, inside my own head and to the people closest to me. Sometimes, I feel like I'm waiting until the happy times are through and things go back to normal. Normal being "fucked up". These past few months have been the most amazing time in my life and while I fully realise that and am incredibly happy, I've come to the conclusion that I've never been more insecure either. Trying to maintain your own identity and figuring out what exactly is happening while you're living life is tough shit. When you're used to your life going a certain way, whether that's insecure and unhappy or otherwise, it's strange to suddenly come to the conclusion that life can be, in fact, pretty good. Relationships can be positive and easy. Friendships can be full of unconditional love and respect. Family can be supportive and fun. Obviously it's a positive conclusion, yet coming to the conclusion that life is not what you expected it to be is unsettling. I lived a big part of my life thinking that life will kick you in the cojones anyways so you might as well get used to it. There are so many things that can get you down and double that amount can kick you while you're already down. We keep getting up, because that's the only thing we can do, but everytime our heart gains another scratch and our ass gains another bruise. 

Now, in the last couple of months, my heart has been recovering and my ass has only been bruised because of my own clumsy shenanigans. I've gone to see The Who, my true love, with my other true love in Amsterdam. Thinking back to the last time I saw The Who, when I was a wee gal of only 13, I realised once again how much life changes. But this time, it changed for the better. Insecurities are part of growing up and part of life, I guess. To quote The Muppets, because they're my soulmates, You always believe in other people, but that's easy. Sooner or later, you gotta believe in yourself, too, because that's what growing up is. Right in the heart, Muppet, right in the bleeding heart.

Next time I leave 2 months in between blogposts, come and slap me, will you? I miss clearing my mind while you poor ol' souls have to read my ramblings. I want to share a picture with you of my dudebro love & yours truly, because you have been my loyal readers and I've shared bad times with you quite often. Now it's time for some positive shite, DARN IT!


And I want to share my last photography project with you too! For one of my photography classes I had to do a presentation about a photographer and take pictures inspired by his or her work. I chose Cindy Sherman (please check her out, she's amazing and feminist!) and took the following pictures for my class:





 
I'm defintely way more into the simple black and white pictures but they were loads of fun to do. My teacher told me I could've been Cindy Sherman's little sister with a talent for self portraits and a possible future in teaching. I'm a happy little photographer in the making! 

Peace out, lovers. STAY FRESH.